· 

2018-21 ECIW studiegroep reflectie




Er is veel in beweging. Na de impuls die ik weer kreeg met de lezing van Diederik Wolsak, het nawerken van mijn bezoek aan de staan van Mooji, het lezen van de boeken van Kirsten Buxton en David Hoffmeister en de nodige oefening in praktijk, werd het mij gegeven om met mijn mede vrijwilligers bij Stichting Miracles in Contact het geoefende in praktijk te brengen.

 

Ik kreeg de mogelijkheid om een mede student te begeleiden in een vergevingsoefening met hulp van het zes stappen plan van Diederik Wolsak. Daarbij mocht ik mee voelen wat er zich in haar denkgeest afspeelde. Haar vergeving heeft duidelijk ook iets in mij naar boven gebracht, want niet veel later werd ik zelf ook geconfronteerd met een drukkend gevoel, dat zich uiteindelijk liet vertalen in het begrip zelfhaat. Ik heb de Heilige Geest gevraagd om hier samen met mij naar te kijken, juist ook omdat dit voelt als een centrale blokkade die het ego in mijn geval hanteert om mij voor de liefde af te schermen.


Werkboek lessen


Wat is de Christus? geeft de lessen die ons onze werkelijkheid tonen. Zou de Cursus dat inzicht niet geven, dan is het vrijwel onmogelijk om verder te gaan, nadat net daarvoor de onwerkelijkheid van het lichaam is aangetoond. Identiteit is een keuze, maar daarvoor moet er natuurlijk ook zicht op een keuze zijn.

 

Maar nu die keuze eenmaal mogelijk wordt is het wel taak om de vrijheid die daarmee ontstaat, niet direct weer met onze eigen beelden en gedachten in te perken. Daarom ook sluit het lesblok rond de vraag: Wat is de Christus? zo expliciet af met de lessen die onze vragen om ons Zelf niet (meer) in te perken.

 

Laten wij daarop volgend onze hand uitreiken naar de Heilige Geest en leren hoe wij ons volledig aan zijn leiding kunnen overgeven.

Natuurlijk zullen wij hierbij het nu nog duistere domein van onze denkgeest betreden, waar onze grootste angst, de angst voor God zelf huist. Maar gelukkig geeft de Cursus hier met zijn lessen ons nog eens weer de zekerheid dat deze angst uit een illusie is voortgekomen. Liefde verwelkomt ons hier als ons Zelf. Dus laten wij niet langer blijven dromen en nu echt onze ogen openen.


Als mijn zelf haat weer op begint te spelen, trek ik mij als van oudst weer terug. Dit is mijn oude - aangeleerde - reactie om hier mee om te gaan. Gelukkig kan ik dit keer snel zien dat dit oude patroon in werking is getreden. Wat daarbij vooral ook zichtbaar wordt is de neiging als de zelfhaat ondragelijk lijkt te worden om schuld op mijn omgeving te gaan projecteren. Ook deze reactie heb ik gelukkig snel door. Het moet allemaal blijkbaar toch even naar voren treden om vervolgens met de hulp van de Heilige Geest te worden bekeken en van een andere betekenis te worden voorzien.

 

Ik krijg daarop volgend uit onverwachte hoek een helpende hand geboden, waarbij ik wordt gewezen op de cursus leraar Rananda. Hier treedt wel meteen even weerstand op, doordat ik mede student mij een keer deelgenoot heeft gemaakt van zijn negatieve ervaring met deze persoon. Op voorhand gebruik ik dit nu als argument van verdeling, maar merk daarop volgend toch dat de aanwijzing van de Heilige Geest hier zeer duidelijk is.

 

Zo leer ik weer om mijn beelden niet te vormen op basis van wat ik van anderen hoor, maar mij gewoon voor alles een iedereen te openen. Vooral natuurlijk als ik daar duidelijke leiding in krijg. Hierdoor verschijnt voor de mij de mogelijkheid om meer inzicht te krijgen. Inzicht dat ik blijkbaar nog zoek en om vraag, om ook voorbij de duistere blokkade van zelfhaat te gaan.